Ailenin Birey Üzerindeki Etkileri

Toplumu oluşturan en küçük toplumsal kurum aile olduğuna nazaran sağlıklı toplumların oluşması açısından çocuğun eğitimi ile ilgili olarak ailenin izlediği yol çok değerlidir. Ailenin eğitime ait tavrı ve aksiyonları, içinde yaşanılan kültürün değerlerine ve normlarına nazaran şekillenmektedir. Gerek kırsal gerek kentsel kültüre ilişkin olsun her ailenin toplum içinde bir pozisyonu vardır. Bu toplumsal pozisyon doğal olarak ailenin eğitsel ortamını da etkilemektedir. Çocuğun süratli gelişiminin olduğu ve kişilik özelliklerini yerleştirdiği temel eğitim döneminde aile ortamı eğitim açısından  oldukça değerli bir yer tutmaktadır. Aile kişinin içine doğduğu, ilk sosyal tecrübelerini kazandığı ve daha sonraki yıllar için gerekli birinci adımları attığı yerdir. Çocukların ya da bireylerin kişiliklerinin temelleri bu ailede atılır. Ailenin sağladığı öğrenme yaşantıları ve sunmakta olduğu modellerin, çocuktaki olumlu toplumsal davranış  ve pahaların gelişmesinde kıymetli bir yeri vardır.

Bu bakımdan ailenin çocuk ve hayatı üzerinde tesiri büyüktür. Bu etkileşim daha anne karnında başlar. Bu evrede annenin duygusal dünyası, çocuğu isteyip istememesi ve gibisi faktörler karnındaki çocuk üzerinde son derece tesirli olurlar. Bu evrede annenin mutsuzluğu, kızgınlığı, ruhsal durumu karnındaki çocuk üzerinde tesire sahiptir. Annenin hisleri bedenindeki hormonlar yolu ile karnındaki çocuğa geçerler. Bu bakımdan anne çocuğu daha karnında iken etkilemeye başlar. Çocuk doğduktan sonra ise bu etkileşim artarak devam eder. Karşılıklı anne baba çocuk etkileşimi çocuk gelişiminin kilit özelliklerindendir. Anne babanın katılması, anne babanın kendine yardım edebilme yetenekleri ve çocuk yetiştirme tarzları, anne baba ve çocuk etkileşimlerini etkileyen ve erken dönemdeki gelişmeye, okula geçişe ve çocuğun gelecekteki randımanına katkıda bulunan faktörlerdir.

Sıhhatsiz ailenin temelinde birbirleriyle anlaşamayan, ortalarında uygun bir irtibat ve etkileşim kuramamış olan eşler bulunur. Bu doyumsuzluklar çesitli patolojik davranışlara dönüşerek gerek eşler arasında gerekse çocuklarda birtakım bozulmalara yol açabilmektedir. Lakin ailenin sağlıklı ve sıhhatsiz olmasında, dış uyaranların etkisi de göz önüne alınmalıdır. Aile içinde yahut dışında, hastalık, vefat, işsizlik gibi meydana gelen birtakım olayların süreksiz de olsa, aile işlevlerinde birtakım bozulmalara sebebiyet verdiği kabul edilmesi gereken bir gerçektir. Aile kümesi içinde rol alan bireylerin eksilmesi ve eği, kişilerin yaşamlarında temel olan rollerde değişiklik olması yahut kendilerine uygun olmayan bir role geçmek zorunda kalmaları kimi sorun odakları yaratarak, sıhhatsiz davranışları arttırabilir. 

Sağlıklı anne çocuk alakasının oluşumunda annenin ruh sıhhati büyük değer taşımaktadır. Mutsuz bir evlilik sonucu, annenin eşinden kâfi ilgi görememesi, ailenin ekonomik sorunları, babanın, çocuğun doğumunu isteksiz bir halde karşılaması, annenin gerginliğini artıran, hasebiyle anne çocuk ilişkisini zedeleyen etmenlerdir..

Baba – Çocuk bağlantısı: 

Baba olma kavramını değişime uğratan ve babanın çocuğun eğitimindeki rolüne ilginin artmasına yol açan pek çok etken vardır. Bunlar; politik, toplumsal, ekonomik alandaki değişimlerin kadın-erkek rollerini etkilemesi, çalısan anne sayısının artması, bayanın tam gün dışarıda çalışması bu etkenler arasında gösterilebilir.

Babalık, eşin hamile olduğunun anlaşıldığı anda başlar. Erkekler baba kimliğini, hamilelik ile başlayıp doğum sonrası devam eden üç yıllık süreçte edinerek geliştirirler. Babanın çocuğuyla çabucak bağ kurması değerlidir. Zira çocuğun birinci beş yıllık yaşantısı, ömrünün en kıymetli yıllarıdır.

Anne – Çocuk Bağı:

Çocuğun doğumundan evvel bütün yükün annede olması ve doğumdan sonra da ağırlıklı olarak annenin sorumluluk taşıması nedeniyle çocuğun yetiştirilmesinde annenin vazifesi büyük önem arz etmektedir.

Hayatın birinci yılında bebeğin psiko-sosyal misyonu, güvenmeyi öğrenmektir. Bebek ile annesi arasındaki iliskiden doğan itimat duygusu, insanın ileride kuracağı şahıslar ortası bağlantıların temelini oluşturur. Bebeğin ihtiyaçlarına annenin yerinde ve vaktinde yönelebilmesi, onun sorunlarını giderebilmesi, kelamsız dilini anlayabilmesi anneyle bebek ortasında kurulan karsılıklı anlayış ve inancın temelini  olusturur.

Annenin çocukla bağının en değerli evresi, doğumdan çabucak evvel başlayıp, doğumdan sonraki aylarda süregelen bağdır. Burada annenin başta eşinin takviyesi olmak üzere toplumca takviye ve yardıma ihtiyacı vardır. Anne çocuk münasebetinde fizikî temas büyük kıymet taşır. Annenin vücut kokusu, ısısı, çocuğu alış biçimi bu bağlantıda çok değerlidir. Bilhassa 0-3 yaş ortasında olması gereken bu yakın ilişkinin gerçekleşmemesi, gelecekte görülebilen birtakım davranış bozukluklarının sebebi olarak gösterilmektedir. Yine bu devirde annenin yokluğundan kaynaklanan “duygusal yoksunluk”, gerek zihinsel gerek duygusal ve toplumsal gelişim gerilemesine ve gecikmesine neden olabilmektedir…

Yorum bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir